#6 I survived my first trip

Daar gingen we dan. Afgelopen vrijdag 8 september startte onze trip en wat voor één! We wisten wel dat we ongeveer 6 uur moesten rijden. Na 5.5 uur waren we aangekomen voor de overstap naar de boot. Wij dachten dat het maar een halfuur varen was (we waren in de war met andere trip) maar helaas, 3 uur langs varen!! Alleen moesten we helaas nog 2 uur wachten op benzine. Even balen, maar het goede nieuws was wel dat we tijdens het wachtmoment hebben gehoord dat we allebei de beurs hebben gekregen! Betere verjaardagscadeau kon ik niet wensen. Ik sprong een gat in de lucht, want al deze tripjes zijn een hoop geld bij elkaar! Nu kan ik extra genieten! Na 3 uur lang gevaren te hebben en gearriveerd te zijn met een houten kont, kwamen we aan op onze bestemming. Een hele mooie plek aan de kant van de stroomversnellingen. Ik schrijf dit verhaal alvast vanuit mijn hangmat die ongeveer 8 meter hoog hangt met de krekels, vleermuizen (en ook andere dieren) en het water op de achtergrond. Gelukkig wel een klamboe boven mijn hoofd. Maar ik heb mijn hangmat niet gecontroleerd op beesten... Dus ik ben een tikkeltje bang aangezien we net kakkerlakken, spinnen en grote krekels zagen. Maar goed, terug naar het begin. Onze hangmatten werden klaargelegd en daarna konden we aan tafel. We hebben rijst met groente en kip gegeten. Het was heerlijk. Daarna hebben we nog een potje kaarten gespeeld. We gingen vroeg naar bed want iedereen was behoorlijk moe van de 10 uur durige reis. Pffft. Mijn eerste nacht in de hangmat was een hell. Ik had wel een hangmat al in de stad gekocht en thuis uitgeprobeerd, maar nog niet in geslapen. Je moet je voorstellen dat je ligt in een cocon. Tenminste.. ligt eraan hoe je ligt. Ik heb zo'n beetje alles van deze nacht gehoord. Ik heb denk de laatste 2 uurtjes geslapen. Poeh zwaar opstaan was het wel, maar het uitzicht maakte het weer goed.

DSC02047

DSC01913

DSC01900

DSC01895

DSC01906

DSC01883

Deze tweede dag gingen we de Voltzberg beklimmen en daarna afkoelen bij een kleine waterval (stroomversnelling). Lange broek aan, pet op, ingesmeerd met zonnebrand en deet, liters water mee en ik was er helemaal klaar voor! Lets go. Wij hadden gehoord dat dit appeltje eitje was in vergelijking met de kasikasima. Nou, dat moest ons lukken. Niet wetende dat dit 16 'Surinaamse' kilometers zou zijn en dat deze wandeltocht van 9 tot 5 zou duren. We hebben ruim 7 uur gelopen. Wow, dit was zo heavy.. Dit had ik nooit verwacht. Het was loodzwaar. Ik liep achterop, want het tempo was mij te snel en anders zou ik letterlijk die berg afrollen. Na uren in de jungle te hebben gewandeld kwam de berg in zicht. Dit was het moment. Camera's weg en niets meer in je handen.. Want jawel.. We gingen stijl omhoog. Via touw, rotsen en linianen klommen we omhoog. En dan denk je 'I survived' but things get worst😂. We moesten STIJL de berg op. Gelukkig had ik goeie schoenen aan. De meeste beesten die ik vooral heb gezien waren steekvliegen. Gewoon vliegen, maar dan groter en vervelender (de naam zegt het al). Gelukkig had ik de gids achter me en maakte zo'n beetje om de zoveel tijd honderden steekvliegen dood. Dat scheelt. In deze tocht ben ik geloof ik maar 1 keer gestoken. De ademhaling in combinatie met de hitte vond ik het zwaarst. Jeetje. Ik kreeg weer de bekende after-workout-face. Rood-wit gevlekt, maar jawel.. De top bereikt!!!! Het eerste wat ik deed is kijken. En dan ook naar beneden. Wow, hebben we dat echt beklommen? Ergens ging ook de gedachte door me heen van: eh en ja..Hoe gaan we terug. Juist, je raadt het al: precies op dezelfde weg terug. Huilen. Maar eerst een foto. Plat op de berg, zo voelde ik mij. Na aantal fotosessies en genieten van het uitzicht was het tijd om terug te gaan. Doodeng. Stijl naar beneden, stap voor stap weer terug naar het begin. Ik weer als laatste natuurlijk, maar hier alvast je gouden tip: het is niet erg om achter te blijven ( als je maar met een gids bent), want als je met zn tweeën loopt, zie je zoveel meer. Zo hadden we de aapjes gezien. Eerst het geluid en toen kwamen er bladeren uit de boom vallen. Snel de camera erbij en filmen maar. Ze sprongen van boom naar boom en klommen via de linianen verder. Kapsuizen aapjes werden ze genoemd. Zelfs een aapje met een baby op zijn rug. Dat was een mooi moment. De terugweg had ik het wel zwaar. Ik snakte naar zwemmen. Verkoeling. Gelukkig ging de tijd wat sneller door te babbelen met de gids. Een aardige man die Wilfred. Yes daar zijn we dan!!! Ik kon nu eindelijk zwemmen. Eerst even badpak aandoen.. toch niet zo handig midden in de jungle. Ik had helemaal warmte uitslag gekregen op mijn bovenbenen van de hitte, maar gelukkig kon ik snel de verkoeling opzoeken. Na ongeveer 5 minuten zei de andere gids dat we gingen vertrekken. Tsja.... elk voordeel heeft dus ook zijn nadeel😂. We gingen weer terug. We hebben wederom savonds weer heerlijk gegeten en kaartspelletjes gespeeld met een glaasje Surinaamse rum. Hmm lekker Borgous! Trouwens.. ik heb vis gegeten! Het was een zware dag, maar echt de moeite waard!!

DSC01930

DSC01939

DSC01945

DSC01926

DSC01937

DSC02000

De volgende ochtend werd ik weer wakker met 'tuintje in mijn hart' als wekker. Heer-lijk wakker worden zo. En dan ook nog fijn geslapen. Ik was wel weer 8 muggenbulten (op mijn kont, hoe is het mogelijk?!) rijker. Op de 2e dag gingen we weer de jungle in, maar dit was gelukkig geen 8 uur durende wandeltocht. Slechts 2 uur wandelen. Poeh dat viel harstikke mee. Ondertussen vertelde hij over de natuur. Na goed kijken, hebben we de slingerapen kunnen spotten. Ook maakten we kennis met de zogenoemde telefoonboom. Deze werd gebruikt als je verdwaald was. Wel grappig, want ik had dit dus gelezen in een kinderboek 'Suriname here I come'. Ongeveer op de helft konden we heerlijk afkoelen bij de moedervallen. De terugweg ging lekker snel. Mocht ook wel want ik was het lopen aardig zat moet ik eerlijk zeggen. Eenmaal terug stond er een overheerlijke lunch klaar. Ze hebben echt met liefde gekookt. Na de lunch gingen we weer zwemmen bij de watervallen in de jungle. Jeetje wat een stroming. De kracht van water is zo sterk en met dat kleine lichaampje van mij werd ik echt als het ware geklapt door de stroom van het water. Een echte must hiervoor zijn toch wel waterschoenen, want wat doen die stenen pijn!! Dus bij deze nog een gouden tip: neem waterschoenen mee. Crocks zou ook nog kunnen, maar ben bang dat die door de stroming wordt meegenomen de rivier in en dat wil je niet hebben, want dan moet je op je blote voeten door de jungle terug. Wat ze hier overigens helemaal niet erg vinden. Zij hebben immers een enorme eeltlaag onder hun voeten opgebouwd. Hun voeten zijn gemaakt naar de jungle. Nou, ik houd het liever op stevige schoenen. Toen we terug gingen mochten we vanuit de boot springen en ons mee laten varen met de stroming. Helaas was de stroming niet zo hard en moesten we best nog eindje zwemmen. Jammer wel, maar ook weer een ervaring. En goed voor de body! Onze laatste avondmaal was wederom lekker. In de avond speelden de raleighboys. Met verschillende muziekinstrumenten (vooral met trommels) vermaakten zij ons. Nog even een kaartspelletje en toen toch echt in de hangmat gesprongen (ja echt ik moest erin springen, want dan lag ik hoger en dus rechter en dus beter, haha). Morgen weer een veels te lange terugreis voor de boeg....

Deze trip in een drie woorden: zwaar, tof en gezellig

Met de nadrukking op zwaar! Maar gelukkig heb ik een aantal nachtjes daarna om bij te komen.